घाइते भएका नागरिक र जलेर ध्वस्त भएका संरचनाले आन्दोलनको मूल्य सम्झाइरहेका छन् ।

शर्माका लागि यही कारण एक वर्षपछि आन्दोलनको भावनात्मक स्मरण मात्र होइन, कठोर समीक्षा आवश्यक छ ।

‘हामीले ७६ जना आफ्ना साथीहरू ढलेको देख्यौँ। थुप्रो संरचनाको क्षति भयो, खर्बौंको भौतिक सम्पत्ति जल्यो। अहिले आउँदाखेरि हुनुपर्ने परिणाम केही पनि भएन। मान्छेहरूको परिवर्तनबाहेक केही पनि भएन। त्यसैले आज एक वर्षमा हामीले यसको रियल समीक्षा गर्नुपर्छ,’ उनले भने । 

एक वर्षपछि जेनजी आन्दोलनलाई फर्केर हेर्दा एउटा विरोधाभास देखिन्छ । आन्दोलनले पुराना राजनीतिक नेतृत्वलाई चुनौती दियो । नयाँ अनुहारलाई अवसर दियो । युवालाई राजनीतिप्रति थप सचेत बनायो तर नागरिकले खोजेको सुशासन, रोजगारी, जवाफदेहिता र प्रणालीगत सुधारको प्रश्न अझै बाँकी छ ।

जेनजी अभियन्ता शर्माका अनुसार जेनजी आन्दोलनको एक वर्षलाई केवल सरकार परिवर्तनको वार्षिकी बनाएर पुग्दैन । बरु यो समय त्यो पुस्ताले सडकमा उठाएका प्रश्नतर्फ फर्किने समय हो । 

जेनजी आन्दोलनमा सहभागी भएकाहरु आन्दोलनबाट पूर्ण सन्तुष्ट छैनन् । उनीहरु चुप लागेर बस्नु भन्दा आन्दोलनको लक्ष्य पुरा गर्न विभिन्न छलफलमा छन् । 

यसरी हेर्दा जेनजी आन्दोलनपछि पुराना दलका युवा नेताहरूको मूल्याङ्कनमा साझा प्रश्न देखिन्छ—व्यक्ति फेरिए पनि प्रणाली र शासनशैली कति फेरियो?

एमाले, नेपाली कांग्रेस, नेपाली कम्युनिष्ट पार्टी र माओवादीका युवा नेताहरूको धारणा फरक–फरक भए पनि सुशासन, युवाको रोजगारी, राजनीतिक नेतृत्वमा पुस्तान्तरण र राज्य संयन्त्रको प्रभावकारी परिचालनजस्ता विषयमा सरकारमाथि प्रश्न भने समान देखिन्छ ।