काठमाडौं । नेपाली फिल्म ‘झिङ्गेदाउ–२’ प्रदर्शनमा आएसँगै यसको कथा, प्रस्तुति र कलाकारको अभिनयलाई लिएर चर्चा सुरु भएको छ । फिल्ममा आबद्ध कलाकारहरूले आ–आफ्नो भूमिकालाई न्याय गर्ने प्रयास गरेका छन् ।

विशेषगरी फिल्मको कथाअनुसारको गाउँले परिवेश, पारिवारिक सम्बन्ध, हास्य–व्यंग्य र भावनात्मक दृश्यले कलाकारहरूको अभिनयलाई थप महत्वपूर्ण बनाएको छ ।

‘झिङ्गेदाउ–२’ मा हेर्दा सबै कलाकारको अभिनय दमदार लाग्छ । हरेक कलाकारले आफ्नो पात्रलाई आफ्नै शैलीमा प्रस्तुत गरेका छन् र न्याय गरेका छन् । कसैले हसाएका छन् भने कसैले गम्भीर र भावुक बनाएका छन् ।

सबैबीच अभिनेत्री आँचल शर्माको अभिनय भने भिन्न र पृथक छ । विगतमा गरिएका अभिनयभन्दा यस पटक उनको अभिनयलाई तारिफ गर्ने प्रशस्त ठाउँहरु छन् । उनले आफ्नो अभिनयमा अघिल्ला कामको तुलनामा अझ धेरै निखार र परिपक्वता देखाएकी छिन् ।

आँचलको अभिनयको राम्रो पक्ष के हो भने उनले पात्रलाई केवल संवादमा बोलेर पूरा गरेकी छैनन् । पात्रको हाउभाउ, बोल्ने शैली, अनुहारको भाव र परिस्थितिअनुसारको प्रतिक्रियामा पनि उनले ध्यान दिएको देखिन्छ ।

पर्दामा आँचललाई हेर्दा उनी पात्र बनेर अभिनय गरिरहेकी छिन् भन्ने महसुस हुन्छ । यही स्वाभाविकताले उनको अभिनयलाई अझ बलियो बनाएको छ ।

विशेषगरी फिल्मको गाउँले परिवेशमा आँचलको अभिनय निकै स्वाभाविक लाग्छ । गाउँघरको बोलीचाली, व्यवहार र वातावरणसँग आफूलाई मिलाएर प्रस्तुत गर्न उनले गरेको प्रयास पर्दामा देखिन्छ ।

उनको चालढालदेखि संवाद बोल्ने शैलीसम्ममा गाउँले परिवेशसँग मेल खाने स्वाभाविकता देखिन्छ । कतिपय दृश्यमा उनले आफूलाई ‘अभिनेत्री’ भन्दा पनि त्यही परिवेशकी एउटा पात्रका रूपमा प्रस्तुत गरेकी छिन् ।

फिल्मको हास्य पक्षमा पनि आँचलको अभिनय राम्रोसँग जमेको देखिन्छ । कमेडी दृश्यमा जबरजस्ती हँसाउन खोजेको जस्तो देखिँदैन । उनको अनुहारको भाव, संवाद बोल्ने तरिका र सहकलाकारको संवादमा दिने प्रतिक्रियाले नै धेरै ठाउँमा हास्य पैदा गर्छ । कतिपय दृश्यमा उनले संवादभन्दा आफ्नो हाउभाउबाट दर्शकलाई हँसाउने प्रयास गरेकी छिन् । यही कारण उनका कमेडी दृश्यहरू बनावटीभन्दा स्वाभाविक लाग्छन् ।

उनी आफैँले मात्र हँसाउने प्रयास गरेको भन्दा पनि वरिपरिका कलाकारसँगको तालमेलमा कमेडी निर्माण भएको देखिन्छ । यो पक्षमा पनि उनको अभिनय प्रशंसायोग्य छ ।

त्यसैगरी, फिल्मका भावनात्मक दृश्यमा आँचलले आफ्नो अर्को पक्ष देखाएकी छिन् । हाँसो र रमाइलो दृश्यमा सहज देखिएकी उनी गम्भीर परिस्थितिमा भने त्यहीअनुसारको भावमा पुग्न सक्छिन् ।

पीडा, निराशा, डर, अन्योल वा भावुकताका दृश्यमा उनको अनुहारको भाव र आँखाबाट पात्रको अवस्था बुझाउन खोजिएको छ । कतिपय दृश्यमा संवादभन्दा उनको आँखाले धेरै कुरा बोलेको महसुस हुन्छ ।

रोएको दृश्यमा अत्यधिक नाटकीय बन्ने वा दुःख देखाउन अनावश्यक हाउभाउ गर्नेभन्दा पात्रभित्रको पीडालाई शान्त रूपमा प्रस्तुत गर्ने प्रयास गरेकी छिन् । त्यसैले केही भावुक दृश्यमा उनको अभिनय दर्शकसँग सहजै जोडिन सक्छ ।

अर्को महत्वपूर्ण कुरा उनको संवाद प्रस्तुति हो । गाउँले परिवेशमा पात्रले जसरी बोल्नुपर्ने हो, त्यसैअनुसार संवादलाई सहज बनाउने प्रयास गरिएको छ । 

परिस्थिति र पात्रको भावअनुसार आवाजको उतारचढाव परिवर्तन भएको देखिन्छ । रिसाएको बेला आवाजमा आउने कडापन, खुसी हुँदा देखिने उत्साह र दुःखका बेला आउने शान्तपनले पात्रलाई अझ जीवन्त बनाएको छ ।

आँचलको अभिनयमा देखिएको अर्को सकारात्मक पक्ष सहकलाकारसँगको उनको तालमेल हो । उनी एक्लै राम्रो देखिनेभन्दा पनि सँगै दृश्यमा रहेका कलाकारको अभिनयलाई समातेर प्रतिक्रिया दिने प्रयासमा देखिन्छिन् ।

यही कारण संवाद आदानप्रदान भएका दृश्यहरू पनि सहज लाग्छन् । पात्रहरूबीचको सम्बन्धलाई अभिनयमार्फत स्थापित गर्न उनको प्रस्तुति प्रभावकारी देखिन्छ ।

‘झिङ्गेदाउ–२’ मा उनको अभिनय हेर्दा एउटा कुरा स्पष्ट देखिन्छ—आँचलले आफ्नो अभिनयलाई केवल सुन्दर देखिनु वा संवाद बोल्नुमा सीमित राखेकी छैनन् । पात्रको अवस्था बुझेर त्यसमा आफूलाई ढाल्ने प्रयास गरेकी छिन् । गाउँले परिवेशमा गाउँले पात्रजस्तै देखिनेदेखि पारिवारिक दृश्यमा सम्बन्धअनुसारको व्यवहार गर्नेसम्म उनको प्रस्तुतिमा मेहनत देखिन्छ ।

फिल्ममा उनको अभिनयको चौतर्फी प्रशंसा हुनुको कारण पनि यही हो । कमेडीमा उनी सहज छिन्, भावनात्मक दृश्यमा गम्भीर बन्न सक्छिन्, पारिवारिक दृश्यमा स्वाभाविक देखिन्छिन् र गाउँले परिवेशमा पनि पात्रसँग घुलमिल भएको अनुभूति हुन्छ । 

यसअघि आँचललाई विभिन्न भूमिकामा देखिसकेका दर्शकका लागि पनि ‘झिङ्गेदाउ–२’ मा उनको प्रस्तुतिमा केही फरकपन महसुस हुनसक्छ । उनको अभिनयमा आत्मविश्वास बढेको छ ।

पात्रको भावलाई समात्ने क्षमता र दृश्यअनुसार आफूलाई परिवर्तन गर्ने शैलीमा पनि सुधार देखिन्छ । यही कारण यो फिल्म उनको अभिनय यात्रामा अर्को महत्वपूर्ण कामका रूपमा देखिएको छ ।

यद्यपि, फिल्मका सबै दृश्य समान रूपमा प्रभावकारी छन् भन्ने होइन । केही ठाउँमा अभिनयलाई अझ संयमित बनाउन सकिने ठाउँ देखिन्छ । कतिपय दृश्यमा संवाद वा भावलाई अझ प्राकृतिक बनाउने सम्भावना पनि रहन्छ ।

तर समग्र फिल्मलाई हेर्दा यी साना पक्षभन्दा उनको अभिनयमा देखिएको सुधार र स्वाभाविकता बढी बलियो भएर आउँछ ।

अर्कोतर्फ, ‘झिङ्गेदाउ–२’ मा अन्य कलाकारहरूको योगदानलाई पनि बिर्सन मिल्दैन । फिल्मका सबै कलाकारले आफ्नो भूमिकालाई आ–आफ्नो ढंगले प्रस्तुत गरेका छन् । कसैले कमेडीलाई बलियो बनाएका छन् भने कसैले भावनात्मक पक्षलाई । कलाकारहरूबीचको तालमेलकै कारण फिल्मको वातावरण पनि जीवन्त बनेको छ ।

तर समग्र अभिनयको कुरा गर्दा आँचल शर्माको प्रस्तुति विशेष रूपमा उल्लेख गर्नुपर्ने देखिन्छ । ‘झिङ्गेदाउ–२’ हेर्दा आँचल शर्माको अभिनयमा आएको परिपक्वता महसुस गर्न सकिन्छ ।

समग्रमा ‘झिङ्गेदाउ–२’ मा कलाकारहरूको अभिनय फिल्मको बलियो पक्षमध्ये एक हो । त्यसमा पनि आँचल शर्माको अभिनयले छुट्टै ध्यान खिच्छ । उनको अभिनयमा देखिएको निखार, आत्मविश्वास र परिपक्वताले फिल्मलाई थप बलियो बनाएको छ । 

त्यसैले ‘झिङ्गेदाउ–२’ लाई आँचल शर्माको अभिनय यात्रामा एउटा महत्वपूर्ण फिल्मका रूपमा लिन सकिन्छ । फिल्मले उनलाई एउटै प्रकारको भूमिकामा मात्र होइन, फरक भाव र परिस्थितिमा आफूलाई प्रस्तुत गर्न सक्ने अभिनेत्रीका रूपमा अगाडि ल्याएको छ ।

दर्शकले फिल्ममा उनको अभिनय हेर्दा ‘आँचलले राम्रो अभिनय गरिन्’ भन्ने मात्र होइन, ‘यो पात्र नै यस्तै हो कि क्या हो’ भन्ने अनुभूति गर्न सक्नु उनको अभिनयको सबैभन्दा ठूलो सफलता हो ।